Once Upon A Time In... Hollywood

Een paar weken geleden heb ik de film gezien in een bomvol filmzaaltje hier in de stad. Het eerste wat mij opviel is de evolutie van Tarantino als scriptwriter: de dialogen zijn veel minder theatraal en minder luid dan in zijn voorgaande films, ze blijven niet hangen. Ze kidnappen daarmee ook niet de aandacht weg van de verhaalvertelling. Ook de soundtrack loopt als een stroompje soepel door de film. Je moet al moeite doen om te luisteren. Maar de sfeer werkt. Het volume van de soundtrack is een beetje naar beneden getrokken in vergelijking met zijn vorige films. Bij de finale van de film staat op de achtergrond een vergeten nummer van hippie/indiegroepje Vanilla Fudge op. Nochtans geen catchy riff, eerder een sober nummer.

Ik zette me schrap, met Tarantino weet je nooit, maar was direct gerustgesteld. Ik was van in het begin mee met ritme van het verhaal. Goede opbouw. Het is een comfortabele film om naar te kijken, geen moeilijke of ongemakkelijke maar toch uitdagend.

Er kan gediscussieerd worden of de waarheid verdraaien een goed verhaal oplevert, en of dat dat wel waardevolle cinema oplevert... Tarantino heeft zich nooit geprofileerd als een filmer van de rauwe realistische eindes. Wie graag verhalen bekijkt die een meer realistisch einde hebben kan misschien naar een Ken loach film of naar de Tsjernobyl serie kijken. Soms vergeet men dat men in de eerste plaats naar entertainment aan het kijken is i.p.v. een kunstwerk in een museum. Ik vind het een film over attitude: op een gegeven moment jaagt een van de hoofdpersonages schooiers weg van de stoep voor zijn huis. Gelijk heeft hij. Het is een film tegen angst die in deze tijd alomtegenwoordig is. Ik moet denken aan de lijn van Clint Eastwood in Gran Torino: “Get of my lawn.” Summer of Love, ja dat goed zijn, maar we zijn niet allemaal vrienden. En de acteurs spelen de pannen van het dak. Straf.