Review | The Joker: killin' in the rain
- Oct 6, 2019
- 2 min read
Voor het bekijken van de film dacht ik: als elke regisseur zijn versie van de Joker gaat neerzetten dan zijn ze in Hollywood zonder enig doel aan het rond dansen. Ik had vrees voor overkill van het personage. Het is en blijft een comic karakter. Ik was sceptisch. Achteraf gezien was die vrees voorbarig.
De armoede, uitzichtloosheid en ontbering van Gotham City en het hoofdpersonage wordt keihard in beeld gezet in het eerste kwartier. Het begint als een tragisch verhaal over iemand die in armoede leeft en dat ook aanvaardt. Hij leeft braaf volgens het sociaal systeem en aanvaardt dat hij een psychische aandoening heeft. Hij beschouwt alle leugens als waarheid als goedgelovig dat hij is. Hij gaat (letterlijk) met een een gebogen rug door het leven. Maar hij krijgt geen beloning, en de dingen worden er niet beter op. Integendeel het gaat op hoge snelheid bergaf met Arthur Peck (Joker) zijn leven en de ontgoocheling is groot wanneer de uitzichtloosheid tot zijn hoogtepunt komt. De onderliggende frustratie van het hoofdpersonage krijgt de overhand en hij wordt een complete anarchist. Joaquin Phoenix beheerst de rol van een man die onderliggende nervositeit in zijn lichaam heeft en er geen weg mee weet. Maar hij blijft lachen. De psychotische toestand waarin hij verkeerd word met de nagel op de kop weergegeven: waanbeelden en waanconversaties. De film snauwt naar de sensatiezucht van de media om freaks en niemendallen een podium te geven om hogere kijkcijfers te halen.
Er zitten een paar links in met Tim Burton's Batman en The Dark Knight. Is dat het signaal dat er vervolg komt in de toekomst of als hulde aan de vorige films? Wie zal het zeggen. Dat “wow! Ik heb een link naar een andere film gezien-gevoel past niet echt bij de somberheid van deze film maar het kon. Als elke film zijn tegenpool heeft is deze film de tegenpool van Singing in the Rain maar dan met een dansende psycho en veel bloed in een dipsaus van helse chaos. Arthur Peck is een be nice to me-psycho. Stilistisch lijkt deze film wat op Taxi Driver: veel rook, donkere silhouetten en trage camerabewegingen die de sfeer scheppen maar qua hoofdpersonage is het wel anders. En heb ik Brooklyn bridge gezien in Gotham City?
De trage cello partijen en de swinging crooner muziek uit de 40's en 50's maken je als het ware even zwaarmoedig als het behangpapier van het appartementje van Arthur en zijn ma. Zegt genoeg? Blijven lachen.
Comments